Reisverhalen

Hike over Mount Valbonë

Geschatte leestijd: 5 minuten

Tja, hoe te beginnen… We zijn verslagen, verdrietig en boos… Nee, niet omdat de hike niet mooi of leuk was, maar omdat onze camera in een bepaalde error is geschoten, waardoor we alle foto’s vanaf halverwege de boottrip kwijt zijn… Hadden we nu toch maar die nieuwe camera nog vóór de vakantie gekocht. Wat is er (waarschijnlijk) gebeurd: Op de boot kreeg Michelle de melding dat de SD kaart vol zat. Het hubje wat we altijd gebruiken om de foto’s over te zetten op een telefoon/tablet (waardoor ze automatisch worden geüpload naar Google zodra er verbinding is met het internet) lag bij de spullen in de auto die we niet mee wilden slepen over de bergpas. We hadden natuurlijk alleen het hoognodige gepakt. Daarom heeft Michelle op de camera zelf even snel wat foto’s gewist waarvan ze zeker wist dat ze al veilig waren gesteld. So far so good, we konden weer schieten! Vanaf dat moment bleek ook de reeks beginnend met de nummers 115 op te zijn en moest er dus door de camera automatisch een nieuwe map worden aangemaakt met 116. Tot zover nog steeds niets aan de hand. We zijn heerlijk foto’s wezen maken, we hebben verschillende foto’s terug gekeken om te zien of ze waren gelukt, het ging allemaal goed. Totdat Michelle er ineens achter kwam dat de camera uit viel en niet meer aan ging. Was de batterij dan leeg? Hoe kon dat nou? Twee seconden ervoor stonden er nog twee streepjes batterij in het schermpje!  Nou ja, wie weet gewoon niet goed gezien, de camera is de hele wereld al over geweest, het kan zomaar zijn dat de batterijen ook niet meer de beste zijn. Gelukkig hebben we altijd voldoende reserve accu’s bij ons, maar door een slechte voorbereiding was er maar eentje opgeladen. De oplader hadden we eveneens niet meegenomen op de trip, dus we moesten wachten tot we weer bij de auto waren en in de gelegenheid om de accu’s op te laden. Eenmaal terug van de trip in een hotel zagen we in de map 115 enkele corrupte bestanden die geen informatie wilden geven en map 116 bestond helemaal niet meer! Alle foto’s die zijn gemaakt na het handmatig foto’s verwijderen op de boot zijn weg! Ook die foto’s die we hebben gemaakt toen we om 6 uur waren opgestaan om dat ene mooie kerkje tussen de bergen met zonsopgang te fotograferen… De techniek is stom, deze camera is stom, de wereld is even stom!

Op het moment dat we dit schrijven zijn we de ergste klap wel al te boven, maar het doet nog wel steeds zeer. Michelle heeft ooit wel eens gelezen dat het mogelijk is om met speciale software per ongeluk verwijderde bestanden weer terug te halen. De bestanden zijn namelijk alleen verborgen en worden overschreven met nieuwe foto’s zodra je die maakt. We hebben dus een nieuwe SD kaart gekocht, deze raken we niet meer aan, en wie weet… Heel, héél misschien kunnen we thuis onze foto’s alsnog terugvinden. Als dat zo is plaatsen we ze alsnog! We hopen het zo!

Zo, dat is eruit, fijn zo’n blog! Maar nu terug naar de trip! Vanaf 7 uur was het mogelijk om te ontbijten in het hotel en omdat we (ook weertechnisch gezien) zo vroeg mogelijk wilden beginnen met de hike liepen wij 6.55 uur, in wandeloutfit, ingesmeerd met zonnebrand en met zorgvuldig ingedeelde backpacks naar beneden voor het ontbijt. Onderweg naar beneden kwamen we onze Amerikaanse vriend tegen die uiteindelijk ook meteen wandelgezelschap werd. Stipt om 8 uur liepen we, met zelf gesmeerde lunchpakketje voor later, het hotel uit, op naar de pas!

Ja, foto’s van de wandeling, je zag het goed! Rick heeft met zijn telefoon zo nu en dan wat foto’s geknipt om batterij te sparen van de grote camera. De wandeling aan de kant van Valbonë, het dorpje van waaruit we vertrokken, was stijl. Daarnaast bestond het pad grotendeels uit los grind en stenen, waardoor je moest blíjven opletten waar je je voeten zette. Maar als je dan even stil stond en om je heen keek was dat het allemaal waard, wat een omgeving! Wat een heerlijk voldaan gevoel krijg je als je de top bereikt! Onderweg zijn er enkele cafeetjes waar je even uit kunt puffen en wat kunt drinken en dan wordt ook meteen de Albanese gastvrijheid en vriendelijkheid duidelijk.

De reis naar beneden had minder losse stenen, maar was wel langer dan de weg omhoog. De pijn in de knieën en kuiten was snel aanwezig en voor het eerst met deze wandelschoenen hadden we ook zere voeten van schuren en knellen. Onze wandelschoenen hebben na de wereldreis eigenlijk de beste tijd wel gehad. 7 uur later vanaf het vertrek uit Valbonë kwamen we zeer voldaan, maar zonder onze Amerikaanse vriend, aan bij ons guesthouse in Theth. Hij liep veel sneller omhoog dan wij dus hij bleef nog even plakken bij een cafeetje onderweg en hij is ons nooit meer in komen halen. (We kwamen hem later in Theth weer tegen en hij bleek een tikje verdwaald te zijn geraakt.)

Theth was dus het eindpunt van de wandeltocht! We moeten eerlijk bekennen dat dit soort lichamelijke inspanning al een tijd niet meer gegeven was dus na een biertje te hebben gedronken zijn we ‘even’ gaan liggen en Rick is gewoon midden op de dag in slaap gevallen! Dat wil wat zeggen! We kwamen tegen etenstijd weer in het land der levenden. Nog net op tijd om de lam met yoghurt uit de oven opgediend te krijgen. Rick was in z’n nopjes en Michelle kreeg ook zo nu en dan een klein stukje waarvan Rick zeker wist dat er geen botjes of flubbertjes aan zaten. Na het eten zijn we vroeg naar bed gegaan want Michelle had een goed idee! Theth is namelijk een schilderachtig plaatsje wat zich afsteekt tegen de prachtige bergen. Als we nou eens om 5:45 uur opstaan om de zonsopgang te gaan fotograferen om de eerste zonnestralen over de bergen op Theth te zien vallen! We hebben een heerlijke ochtend gehad, prachtige foto’s gemaakt! Wat heerlijk om vroeg op te staan als de omgeving en de wolken zo meewerken om een fijne ochtend te hebben! Toen de zon op was en we op de terugweg waren naar ons guesthouse om te gaan ontbijten heeft dus bovenstaande gebeurtenis zich voorgedaan met de camera. De ochtend zelf nemen ze ons niet meer af, de foto’s hopen we ooit nog terug te zien…

3 reacties

  1. jullie liefhebbende enz

    Tja, hoe te beginnen… We zijn verslagen, verdrietig en boos

    Willen jullie dat nooit meer doen!!!!!!!!!!
    Voor dat we verder gelezen heben zijn jullie al de ergste kommer en kwel overkomen.
    Toch blij dat jullie het naar je zin hebt daar.
    Nog lekker genieten daar en wij ook hier met de blog.

    • Michelle

      ? tjee, nooit bij stil gestaan dat het zo zou overkomen. Maar als er écht iets ergs gebeurd zou zijn had je het anders te horen gekregen hoor! ?

      • jullie liefhebbende enz

        Ik had ook niet anders verwacht, dit was ook niet serieus.
        Ga maar lekker hiken dan kunnen wij liken.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


© 2026 Rick en Michelle

Thema gemaakt door Anders Noren — Boven ↑